Zou het zo gegaan zijn, miljoenen jaren geleden? De ene dinosaurus die tegen de andere zegt: “Is dit geen prachtige dag om uit te sterven?” Waarop de andere dinosaurus enthousiast reageerde en zei: “Ja! Laten we dat doen! Vandaag sterven we uit!”

Mocht je jezelf afvragen wat dit nou met Prospective of met creatieve marketing of communicatie te maken heeft… Dat zal ik je vertellen:

Als ik miljoenen jaren geleden tegen de dinosaurus gezegd had dat hij uit ging sterven, dan had die dino mij waarschijnlijk een meewarige reptielen-blik toegeworpen om mij vervolgens bij wijze van lunch te consumeren…

Diezelfde meewarige blik heb ik de laatste jaren ook regelmatig toegeworpen gekregen, vooral van mijn marketing vakbroeders en -zusters. Daardoor ben ik een gelijkenis gaan zien tussen de mens anno nu en de dinosaurus anno toen:

De mens anno nu begint te begrijpen dat hij zo niet door kan gaan. Dat de aarde opwarmt, de zeespiegel stijgt en dat daar iets aan gedaan moet worden. Tot zover en qua inzichten allemaal best positief eigenlijk. Zover is de dinosaurus niet gekomen, toch? Wetende dat het zo niet langer kan ging de mens aan de slag met wat ik noem “symptoombestrijding”:

- We gingen elektrische auto’s maken waarvan we de accu’s met steenkolen-stroom vullen (zie: “Groen vaak FeelGood Marketing” ) en houden onszelf voor het beste met de wereld voor te hebben. Okay, geld en status blijven dus onveranderd de belangrijkste drijfveren, alleen het product is iets veranderd.

- We gingen als dollemannen aan het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (zie: “Duurzame Marketing” en  “Maatschappelijk Verantwoord?” ). Althans… de meesten doen alsof.

Symptoombestrijding
MVO, en ook het gefingeerde MVO, lijkt gericht op symptomen en de bestrijdig daarvan. We lijken met zijn allen de oorsprong te vergeten, de oorzaak. En die oorzaak, die zit tussen jouw en mijn oren. Van generatie op generatie, al vele eeuwen lang, is dat erin geconditioneerd.

- Wat is er mis met het ruilen van een brood voor een zak mais? Niks toch? Hebben we die bank-instelling, in zijn huidige vorm, dan wel zo verschrikkelijk hard nodig? Denk daar eens kritisch over na zou ik zeggen.

- Is het niet zalig om met je gezinnetje ’s avonds een bordspelletje te spelen? Waarom hebben jij en ik dan een flatscreen TV aan de muur? Hebben we niks anders te doen dan ons door dat ding te laten hypnotiseren?

- Waarom wonen en leven er steeds meer mensen alleen? Zijn we dan niet meer in staat om relaties aan te gaan en te onderhouden? Kiezen wij dan democratisch één persoon, die niet in staat is om één relatie te onderhouden, om een heel land bijelkaar te gaan houden? Hoe zie je dat voor je?

“Gezond” verstand
Het grootste obstakel en de oorzaak van alle (millieu-) ellende is ons eigen verstand. Jij en ik vinden dat we niet zonder van alles en nog wat kunnen. Terwijl we eigenlijk best weten dat we dat wél kunnen. We willen alleen (nog) niet toegeven aan die wetenschap. Afwijken van het bekende is immers “eng“. Ondertussen zijn we zo individualistisch en solistisch geworden dat honderdduizenden van ons alleen wonen en leven. Terwijl deze mensen dromen over en luisteren naar liedjes over “liefde” en zich aanmelden bij weer een internet-dating-site…

Wie houd wie nou voor de gek?
In mijn oude vak, marketing, doen bedrijven hun uiterste best om consumenten te doen geloven dat ze Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen en Duurzame producten maken. Die bedrijven én de marketeers die werken voor die bedrijven die houden, althans dat denk ik, vooral zichzelf voor de gek. Overdags leven velen van hen in de waan dat ze de consument kunnen foppen om ’s avonds in hun lease-bak naar een leeg appartement te rijden…

Ondertussen staat elders op de wereld een heel land onder water en trekken wij Nederlanders ons daar beschamend weinig van aan.

Archeologie
Een paar miljoen jaar na nú vindt er ergens een archeologische opgraving plaats… Met veel geduld, schepjes en kwastjes graaft er dan iets of iemand de restanten van een lease-bak op met daarin de resten van een marketeer.

De “marketeer” was een rasgroep die belangrijk was voor de menselijke soort. Die rasgroep bracht namelijk vraag en aanbod tot elkaar. Als die vraag er niet was dan maakte de marketeer dat de mens tóch geloofde dat hij een behoefte had. Weet de archeoloog. Ja, andersom ook. Als het product niet helemaal was wat de mens wilde hebben dan creëerde de marketeer een mooi verhaal waardoor het leek alsof het product wél was wat men wilde. Dus, vraagt de leerling archeoloog, die marketeer die hield eigenlijk zijn soortgenoten voor de gek? Nee hoor, zegt de archeoloog, zijn soortgenoten wílde hem geloven. Althans, de meesten van zijn soortgenoten wel, in ieder geval tot ver in het jaar 2010…

De resten van de marketeer en zijn lease-bak zijn verbazingwekkend goed bewaard gebleven onder een dikke laag zee-slib. De archeoloog vraagt zich in verwondering af wat het toch was dat het plotselinge uitsterven van deze soort heeft veroorzaakt…

Een mooie dag
Maar, lieve collega marketeers, laten we ons over die archeoloog vandaag even geen zorgen maken. Het is immers een prachtige dag om uit te sterven.

Toine