27 februari 2010 – “Maak jij even een offerte?” Nou, liever niet eigenlijk. Offertes maken, praten over geld en over uurtarieven… het zijn nooit mijn favoriete bezigheden geweest. Tenminste, niet als het om de beloning voor mijn werk of creatieve inbreng gaat.

Afgelopen nacht heb ik besloten het roer om te gooien. Vanaf nu vraag ik geen geld, je betaalt gewoon wat het je waard is.

De waarde van een idee;
Nederlanders betalen niet voor ideeën. Althans niet als er aan dat idee geen arbeid of tastbaar product gekoppeld is. Nou is het ook lastig om een financiële waarde toe te kennen aan een idee. De bedenker verwacht er veel van en degene die betalen moet vindt het idee niet veel waard.

Toch blijken in de praktijk veel mensen bereid zijn om hun principes,  integriteit en andere persoonlijke waarden overboord te gooien  door  andermans idee te  ‘lenen’. Dat is een vriendelijke term voor; jatten. Het is een schrale troost dat de meeste van hen die ideeën stelen zichzelf daar niet prettig bij voelen. En uit dat gegeven leid ík dan weer af dat men zich dus wél realiseert dat men iets van waarde gestolen heeft…

Respect voor de schaarse uitzonderingen
Gelukkig zijn er ook mensen die er net zo over denken zoals ik. Mensen die de bron en ook de inspiratiebron respecteren. Mensen die, zoals mij afgelopen week weer eens overkwam, uit zichzelf vragen: “Wat krijg je van me?” Deze integere mensen zijn schaars en mede om die reden zijn zíj het die extra waardering verdienen.

Toegevoegde waarde en waarde-creatie
Tot begin 2008 stond ik niet echt stil bij de waarde-bepaling van creativiteit, concepten en ideeën. Ik bedacht van alles en nog wat en ’schonk’ die ideeën aan mijn opdrachtgevers. In een flink aantal gevallen volgde daarop een opdracht om het idee te realiseren. Aan het gerealiseerde ‘product’ kleefde dan een toegevoegde waarde. En dié ’toegevoegde waarde’ was de beloning voor het creatieve idee of concept.

Als je daar dieper over nadenkt dan is dat eigenlijk best een vreemd gegeven: Iedereen praat over de ‘kennis economie’ en als het erop aan komt dan moet je van die kennis eerst een product maken voordat men bereid is om voor die kennis te betalen.

“Kennis Economie”
Toen ik begin 2008 part-time Lecturer Creative Marketing werd aan de Hogeschool Rotterdam veranderde met de inhoud van mijn creatieve bestaan ook het ‘verdien-model’. Ik droeg en draag kennis, ervaring en creativiteit over maar het feitelijk ‘produceren’ dat gebeurt sinds die tijd  vooral bij de door mij aanbevolen partijen.

Ik bedacht en bedenk heel veel meer dan ik ooit zelf kán en ook wíl realiseren. En dus moest ik een manier bedenken om, zonder zélf te produceren, mijn kennis en ideeën om te zetten in boterhammetjes en beleg. Want ook ik ontkom er niet aan dat de spreekwoordelijke schoorsteen, liefst CO2 neutraal, moet roken.

Oude wijsheid
Maanden geleden zag ik , zoals wel vaker overigens, een documentaire over Boeddhistische monniken. Wat mij intrigeert is dat deze monniken eigenlijk alleen praten wanneer hen iets gevraagd wordt. Dat principe heeft als voordeel dat de vraagsteller alleen de informatie krijgt waar hij of zij qua mentale staat aan toe is. Dat inzicht staat los van “Betaal wat het je waard is” maar het gaf mij wel stof tot nadenken…

Kommetje
Een andere inspirerende factor is dat deze monniken met een kommetje het dorp rond gaan. Iedereen geeft het eten dat hij of zij missen kan, en wil, en zowel de gever als de ontvanger lijken mij gelukkig met deze balans.

In de documentaire zag ik de Dalai Lama in Amsterdam arriveren, gezeten in de first-class van een Boeing 747, terwijl hij als monnik geen geld heeft om een vliegticket te betalen…  Het was dát plaatje dat mij confronteerde met mijn eigen wens: 

Als ik mezelf nou toch eens niét druk hoefde te maken om geld terwijl ik wél datgene kan doen dat ik graag wil doen…

Betaal wat het je waard is
Sindsdien zeg ik; betaal wat het je waard is.

Of het nou gaat om een brainstorm-sessie, om een ‘presure-cooker’ sessie, om een paar uurtjes klankborden, om een inspiratie-sessie, om een out-of-the-box idee of zélfs om een compleet business-format… betaal gewoon wat het je waard is.

Uit waardering voor de mensen die uit zichzelf vragen “wat krijg je van me?” maak ik voortaan geen ellenlange offertes meer.  Geen offertes  meer schrijven, geen tarieven meer onderbouwen en geen uren durende onderhandelingen meer voeren. Dat alles bespaart mij heel veel tijd en mijn opdrachtgevers dus veel geld. Ál die gewonnen tijd, die kunnen we voortaan samen aan de inhoud besteden.

Prettige bijkomstigheid: U betaalt nooit teveel en ik… ik verwacht niks en dus ik krijg ook nooit te weinig.

Alleen die oranje jurk… daar moet ik nog even aan wennen

Toine Nagel